Duyuruyu Kapat
Hoş geldiniz Umarız hoş vakit geçirirsiniz. İyi Forumlar...

Mesnevi 1. Cilt

Konu, 'Tasavvuf ve Din Felsefesi' kısmında Orion tarafından paylaşıldı.

Etiketler:
  1. Orion

    Orion Site Başkanı
    Yetkili Kişi

    Kayıt:
    26 Mart 2016
    Mesajlar:
    864
    Beğenilen Mesajlar:
    122
    Mevlana'nın bu eşsiz eseri Mesnevi toplam 5 ciltten oluşmaktadır. Bu ciltlere defter veya bölüm denildiği de olur. 5 Cildi de farklı zamanlarda sansürsüz olarak eklemeye çalışacağım. Sansürsüz dedim çünkü özellikle 5. cilt seks hikayeleri içermektedir. Esasında hikayeler sonrası alınması gereken dersler anlatılmak istense de kötü niyetli bazı kişiler tarafından çarpıtılmıştır.

    MESNEVİ 1. BÖLÜM

    1. Dinle, bu ney nasıl şikâyet ediyor, ayrılıkları nasıl anlatıyor:
    Beni kamışlıktan kestiklerinden beri feryadımdan erkek, kadın… herkes ağlayıp inledi.
    Ayrılıktan parça parça olmuş, kalb isterim ki, istiyak derdini açayım.
    Aslında uzak düşen kişi, yine vuslat (kavuşma) zamanını arar.

    5. Ben her cemiyette ağladım, inledim. Fena hallilerle de eş oldum, iyi hallilerle de.
    Herkes kendi zannınca benim dostum oldu ama kimse içimdeki sırları araştırmadı.
    Benim esrarım feryadımdan uzak değildir, ancak (her) gözde, kulakta o nur yok.
    Ten candan, can da tenden gizli kapaklı değildir, lâkin canı görmek için kimseye izin yok.
    Bu neyin sesi ateştir, hava değil; kimde bu ateş yoksa yok olsun!

    10.
    Aşk ateşidir ki neyin içine düşmüştür, aşk coşkunluğudur ki şarabın içine düşmüstür.
    Ney, dosttan ayrılan kisinin arkadaşı, haldasıdır. Onun perdeleri, perdelerimizi yırttı.
    Ney gibi hem bir zehir, hem bir tiryak, ney gibi hem bir hemdem, hem bir müstak kim gördü?
    Ney, kanla dolu olan yoldan bahsetmekte, Mecnun askının kıssalarını söylemektedir.
    Bu aklın mahremi akılsızdan başkası değildir, dile de kulaktan başka müşteri yoktur.

    15. Bizim gamımızdan günler, vakitsiz bir hale geldi; günler yanlışlarla yoldaş oldu.
    Günler geçtiyse, geçip gitsin; korkumuz yok. Ey temizlikte naziri olmayan, hemen sen kal!
    Balıktan başka her şey suya kandı, rızkı olmayana da günler uzadı.
    Ham, pişkinin halinden anlamaz, öyle ise söz kısa kesilmelidir vesselâm.

    Ey oğul! Bağı çöz, azat ol. Ne zamana kadar gümüş, altın esiri olacaksın?
    20. Denizi bir testiye dökersen ne alır? Bir günün kısmetini…
    Harislerin göz testisi dolmadı. Sedef, kanaatkâr olduğundan inci ile doldu.
    Bir ask yüzünden elbisesi yırtılan, hırstan, ayıptan adamakıllı temizlendi.
    Ey bizim sevdası güzel askımız; sadol; ey bütün hastalıklarımızın hekimi;
    Ey bizim kibir ve azametimizin ilâcı, ey bizim Eflâtun’umuz! Ey bizim Calinus’umuz!

    25.
    Toprak beden, asktan göklere çıktı; dag oynamaya basladı, çevikleşti.
    Ey âsık! Ask; Tûr’un canı oldu. Tûr şarhos, Mûsa da düşüp bayılmış!
    Zamanımı beraber geçirdiğim arkadaşımın dudağına eş olsaydım ( sırlarına tahammül edecek bir hemdem
    bulsaydım) ney gibi ben de söylenecek şeyleri söylerdim.
    Dildesinden ayrı düşen, yüz türlü nağmesi olsa bile dilsizdir.
    Gül solup mevsim geçince artık bülbülden maceralar işitemezsin.

    30. Her sey mâsuktur, âşık bir perdedir. Yasayan mâsuktur, âsık bir ölüdür.
    Kimin aska meyli yoksa o kanatsız bir kus gibidir, vah ona!
    Sevgilimin nuru önde, artta olmadıkça ben nasıl önü, sonu idrak edebilirim?
    Ask, bu sözün dısarı çıkıp yazılmasını ister; ayna gammaz olmaz da ne olur?
    Aynan, bilir misin, neden gammaz degil?
    Yüzünden tozu, pası silinmemis de ondan!
    ********************************
    Padişahın bir halayıga âşık olup satın alması, halayıgın hastalanması, onu iyi etmek için tedbiri


    35. Ey dostlar! Bu hikâyeyi dinleyiniz. Hakikatte o bizim bu günkü halimizdir.
    Bundan evvelki bir zamanda bir padişah vardı. O hem dünya, hem din saltanatına malikti.
    Padişah, bir gün hususi adamları ile av için hayvana binmiş, giderken.
    Ana caddede bir halayık gördü, o halayıgın kölesi oldu.
    Can kuşu kafeste çırpınmaya basladı. Mal verdi, o halayığı satın aldı.
     
  2. Orion

    Orion Site Başkanı
    Yetkili Kişi

    Kayıt:
    26 Mart 2016
    Mesajlar:
    864
    Beğenilen Mesajlar:
    122
    40. Onu alıp arzusuna nail oldu. Fakat kazara o halayık hastalandı.
    Birisinin eşeği varmış, fakat palanı yokmuş. Palanı ele geçirmiş, bu sefer esegi kurt kapmış.
    Birisinin ibriği varmış, fakat suyu elde edememiş. Suyu bulunca da ibrik kırılmış!
    Padişah sağdan, soldan hekimler topladı. Dedi ki: “kimizin hayatı da sizin elinizdedir.
    Benim hayatım bir şey değil, asıl canımın canı odur. Ben dertliyim, hastayım dermanım o.

    45
    . Kim benim canıma derman ederse benim hazinemi, incimi ve mercanımı (atiye ve ihşanımı) o aldı (demektir).”
    Hepsi birden dediler ki: “Canımızı feda edelim. Beraberce düşünüp beraberce tedavi edelim.
    Bizim her birimiz bir alem Mesih’idir, elimizde her hastalığa bir ilaç vardır.”
    Kibirlerinden Allah isterse (insaallah ) demediler. Allah da onlara insanların âcizliğini gösterdi.
    ”İnşaallah” sözünü terk ettiklerini söylemeden maksadım, insanların yürek katılığını ve mağrurluğunu
    söylemektir. Yoksa ârızî bir halet olan inşaallah’ı söylemeyi unuttuklarını anlatmak değildir.

    50.
    Hey gidi nice inşaallah’ı diliyle söylemeyen vardır ki canı “inşaallah” la eş olmuştur.
    İlâç ve tedavi nev’inden her ne yapıldıysa hastalık arttı, maksat da hâsıl olmadı.
    O halayıkcağız, hastalıktan kıl gibi olunca padişahın kanlı göz yaşı ırmağa döndü.
    Kazara sirkengübin safrayı arttırdı. Badem yagı da kuruluk tesirini göstermeye basladı.
    Karahelileyle kabız oldu, ferahlığı gitti; su, neft gibi ateşe yardım etti.

    Halayığın tedavisinde hekimlerin aciz kalmalarını padişahın anlaması, Allah tapusuna yüz tutması ve bir uluyu rüyada görmesi

    55.
    Padişah, hekimlerin âciz kaldıklarını görünce yalınayak mescide kostu.
    Mescide gidip mihrap tarafına yöneldi. Secde yeri göz yaşından sırsıklam oldu.
    Yokluk istigrakından kendisine gelince ağzını açtı, hoş bir tarzda medhü senaya basladı:
    “En az bahşisi dünya mülkü olan Allahm! Ben ne söyleyeyim? Zaten sen gizlileri bilirsin.
    Ey daima dileğimize penah olan Allah! Biz bu sefer de yolu yanıldık.

    60.
    Ama sen “Ben gerçi senin gizledigin seyleri bilirim. Fakat sen, yine onları meydana dök” dedin.
    Padisah, tâ can evinden cosunca bagıslama denizi de cosmaya basladı.
    Aglama esnasında uykuya daldı. Rüyasında bir pir göründü.
    Dedi ki: “Ey padisah, müjde; dileklerin kabul oldu. Yarın bir yabancı gelirse o, bizdendir.
    O gelen hazık hekimdir. Onu dogru bil, çünkü o emin ve gerçek erenlerdendir.

    65. lâcında kati sihri gör, mizacında da Hak kudretini müsahede et.”
    Vade zamanı gelip gündüz olunca... günes dogudan görünüp yıldızları yakınca:
    Rüyada kendine gösterdikleri zatı görmek için pencerede bekliyordu.
    Bir de gördü ki, faziletli, fevkalâde hünerli, bilgili bir kimse, gölge ortasında bir günes;
    Uzaktan hilâl gibi erismekte, yok oldugu halde hayal seklinde var gibi görünmekte.

    70. Ruhumuzda da hayal, yok gibidir. Sen bütün bir cihanı hayal üzere yürür gör!
    Onların basları da, savasları da hayale müstenittir. Ögünmeleri de, utanmaları da bir hayalden ötürüdür.
    Evliyanın tuzagı olan o hayaller, Allah bahçelerindeki ay çehrelilerin akisleridir.
    Padisahın rüyada gördügü hayal de o misafir pîrin çehresinde görünüp duruyordu.
    Padisah bizzat mabeyincilerin yerine kostu, o gaipten gelen konugun huzuruna vardı.

    75.
    Her ikisi de âsinalık (yüzgeçlik) ögrenmis bir tek denizdi, her ikisi de dikilmeksizin birbirine dikilmis, baglanmıslardı.
    Padisah: “Benim asıl sevgilim sensin, o degil. Fakat dünyada is isten çıkar.
    Ey aziz, sen bana Mustafa’sın. Ben de sana Ömer gibiyim. Senin hizmetin ugrunda belime gayret kemerini bağladım” dedi.

    Muvaffakıyetler verici Ulu Allah’dan muvaffakıyet ve bütün ahvalde edebe riayet dileyiş, edepsizlik
    ve terbiyesizliğin pek fena zararları
    Allah’dan edebe muvaffak olmayı dileyelim. Edebi olmayan kimse Allah’nın lûtfundan mahrumdur.
     
  3. Orion

    Orion Site Başkanı
    Yetkili Kişi

    Kayıt:
    26 Mart 2016
    Mesajlar:
    864
    Beğenilen Mesajlar:
    122
    80. Edebi olmayan yalnız kendine kötülük etmiş olmaz. Belki bütün dünyayı ateşe vermiş olur.
    Alışverissiz, dedikodusuz Allah sofrası gökten iniyordu.
    Mûsâ kavmi içinde birkaç kimse terbiyesizce “hani sarmısak, mercimek” dediler.
    Ondan sonra gökyüzünün sofrası, ekmeği kesildi; ekme, bel belleme, ortak sallama kaldı.
    Sonra sa şefaat edince Hak, yemek sofrası ve tabaklarla ganimetler gönderdi.
    Yine küstahlar edebi terk ederek sofradan yemek artığını aşırdılar.

    85. sa bunlara yalvardı. “Bu devamlıdır, yeryüzünden kalkmaz.
    Bir ulu kisinin sofrası basında kötü zanna düşmek ve harislik etmek küfürdür” dedi.
    O rahmet kapısı, hırslarından dolayı bu görmedik dilencilerin yüzlerine kapandı.
    Zekât verilmeyince yağmur bulutu gelmez, zinadan dolayı da etrafa veba yayılır.
    içine kasavetten, gussadan ne gelirse korkusuzluktan ve küstahlıktan gelir.

    90. Kim dost yolunda pervasızlık ederse erlerin yolunu vurucudur, namert odur.
    Edepten dolayı bu felek nura gark olmuştur: Yine edepten dolayı melekler mâsum ve tertemiz olmuşlardır.
    Günesin tutulması, küstahlık yüzündendir. Bir melek olan Azâzîl de yine küstahlık yüzünden kapıdan
    sürülmüştür.

    Padişahın, kendisine rüyada gösterilen velî ile görüşmesi

    Kollarını açıp onu kucakladı, ask gibi gönlüne aldı, canının için çekti.
    Elini, alnını öpmeğe, oturduğu yeri, geldiği yolu sormaya basladı.

    95. Sora sora odanın başköşesine kadar çekti ve dedi ki: “Nihayet sabırla bir define buldum.
    Ey vuslatı, her sualin cevabı! Senin yüzünden nişliğin anahtarıdır” sözünün mânası,
    Ey vuslatı, her sualin cevabı! Senin yüzünden müşkül, konuşmaksızın, dedikodusuz hallolur gider.
    Sen, gönlümüzde, onların tercümanısın, her ayagı çamura batanın elinitutan sensin.
    Ey seçilmiş, ey Allah’dan razı olmuş ve Allah rızasını kazanmış kisi, merhaba! Sen kaybolursan hemen kaza
    gelir, feza daralır.

    100. Sen, kavmin ulususun, sana müştak olmayan, seni arzulamayan bayağılaşmıştır. Bundan vazgeçmezse...”
    O ağırlama, o hal hâtır sorma meclisi geçince o zatın elini tutup hareme götürdü.

    Padişahın hastayı görmek üzere hekimi götürmesi

    Padişah, hastayı ve hastalığını anlatıp sonra onu hastanın yanına götürdü.
    Hekim, hastanın yüzünü görüp, nabzını sayıp, idrarını muayene etti. Hastalığının ârazını ve sebeplerini de dinledi.
    Dedi ki: “Öbür hekimlerin çeşitli tedavileri, tamir değil; büsbütün harap etmişler.

    105. Onlar, iç ahvalinden haberdar degildirler. Körlüklerinden hepsinin aklı dışarıda.”
    Hekim, hastalıgı gördü, gizli sey ona açıldı. Fakat onu gizledi ve sultana söylemedi.
    Hastalıgı safra ve sevdadan değildi. Her odunun kokusu, dumanından meydana çıkar.
    İnlemesinden gördü ki, o gönül hastasıdır. Vücudu afiyettedir ama o, gönüle tutulmuştur.
    Âşıklık gönül iniltisinden belli olur, hiçbir hastalık gönül hastalığı gibi değildir.

    110. Âşığın hastalığı bütün hastalıklardan ayrıdır. Ask, Allah sırlarının usturlâbıdır.
    Âsıklık, ister o cihetten olsun, ister bu cihetten... âkıbet bizim için o tarafa kılavuzdur.
    Askı serh etmek ve anlatmak için ne söylersem söyliyeyim... asıl aska gelince o sözlerden mahcup olurum.
    Dilin tefsiri gerçi pek aydınlatıcıdır, fakat dile düşmeyen ask daha aydındır.
    Çünkü kalem, yazmada koşup durmaktadır, ama ask bahsine gelince; çatlar, aciz kalır.

    115.
    Askın şerhinde akıl, çamura saplanmış eşek gibi yattı kaldı. Askı , âşıklığı yine ask şerh etti.
    Günesin vücuduna delil, yine güneştir. Sana delil lâzımsa güneşten yüz çevirme.
    Gerçi gölgede günesin varlığından bir nisan verir, fakat asıl güneş her an can nuru bahşeyler.
    Gölge sana gece misali gibi uyku getirir. Ama güneş doğuverince ay yarılır (nuru görünmez olur).
    Zaten cihanda güneş gibi misli bulunmaz bir şey yoktur. Baki olan can güneşi öyle bir güneştir ki, asla gurub etmez.
     
  4. Orion

    Orion Site Başkanı
    Yetkili Kişi

    Kayıt:
    26 Mart 2016
    Mesajlar:
    864
    Beğenilen Mesajlar:
    122
    120. Güneş, gerçi tektir, fakat onun mislini tasvir etmek mümkündür.
    Ama kendisinden esîr var olan güneş, öyle bir güneştir ki, ona zihinde de, dışarıda da benzer olamaz.
    Nerede tasavvurda onun sığacağı bir yer ki misli tasvir edilebilsin!
    Şemseddin’in sözü gelince dördüncü kat göğün güneşi basını çekti, gizlendi.
    Onun adı anılınca ihsanlarından bir remzi anlatmak vacip oldu.

    125.
    Can, su anda eteğimi çekiyor. Yusuf’un gömleğinden koku almış!
    “Yıllarca süren sohbet hakkı için o güzel hallerden tekrar bir hali söyle, anlat.
    Ki yer, gök gülsün, sevinsin. Akıl, ruh ve göz de yüz derece daha fazla sevince, neşeye dalsın” (diyor).
    “Beni külfete sokma, çünkü ben simdi yokluktayım. Zihnim durakladı, onu öğmekten âcizim.
    Ayık olmayan kisinin her söylediği söz -- dilerse tekellüfe düşsün, dilerse haddinden fazla zarafet satmaya
    kalkışsın -- yaraşır söz değildir.

    130. Esi bulunmayan o sevgilinin vasfına dair ne söyleyeyim ki bir damarım bile ayık değil!
    Bu ayrılığın, bu ciğer kanının şerhini simdi geç, başka bir zamana kadar bunu bırak!”
    (Can) dedi ki: “Beni doyur, çünkü ben açım. Çabuk ol çünkü vakit keskin bir kılıçtır.
    Ey yoldaş, ey arkadaş! Sûfî, vakit oğludur (bulunduğu vaktin iktizasına göre is görür). “Yarın” demek yol
    şartlarından değildir.
    Sen yoksa sûfî bir er değil misin? Vara, veresiyeden yokluk gelir”.

    135. Ona dedim ki: “Sevgilinin sırlarını gizli kapaklı geçmek daha hoştur. Sen, artık hikâyelere kulak ver, işi
    onlardan anla!
    Dilbere ait sırların, başkalarına ait sözler içinde söylenmesi daha hoştur.”
    O, “Bunu apaçık söyle ki dini açık olarak anmak… gizli anmaktan iyidir.
    Perdeyi kaldır ve açıkça söyle ki ben, güzelle gömlekli olarak yatmam” dedi.
    Dedim ki: “O apaçık soyunur, çırılçıplak bir hale gelirse ne sen kalırsın,ne kucağın kalır, ne belin!

    140. İste ama, derecesine göre iste; bir otun, bir dağı çekmeye kudreti yoktur.
    Bu âlemi aydınlatan güneş, bir parçacık yaklaştı mı, her şey yandı gitti!
    Fitneyi, kargaşalığı ve kan dökücülüğü araştırma, Şems-i Tebrizî’den bundan fazla bahsetme.
    Bunun sonu yoktur; sen yine hikâyeye basla, onu tamamlamana bak.

    O velînin, halayığın hastalığını anlamak için padişahtan halayıkla halvet olmayı dilemesi

    (Hekim) dedi ki: “Ey padişah, evi halvet et, yakını da uzaklaştır.

    145. Köseden , bucaktan kimse kulak vermesin de ben bu cariyecikten bir şeyler sorayım.”
    Oda boşaldı, Hekim ile hastadan başka kimsecikler kalmadı.
    Hekim tatlılıkla, yumuşak yumuşak dedi ki: “Memleketin neresi? Çünkü her memleket halkının ilâcı başka
    başkadır.
    O memlekette akrabandan kimler var? Kime yakınsınız; neye bağlısın?
    Elini kızın nabzına koyup birer birer felekten çektiği cevir ve meşakkati soruyordu.

    150. Bir adamın ayağına diken batınca ayağını dizi üstüne kor.
    gne ucu ile diken basını arar durur, bulamazsa orasını dudağı ile ıslatır.
    Ayağa batan dikeni bulmak, bu derece müşkül olursa, yüreğe batan diken nicedir? Cevabını sen ver!
    Her çer çöp (mesabesinde olan,) gönül dikenini göreydi gamlar, kederler; herkese el uzatabilir miydi?
    Bir kisi, eşeğin kuyruğu altına diken kor. Eşek onu oradan çıkarmasını bilmez, boyuna çifte atar.

    155. Zıplar, zıpladıkça da diken daha kuvvetli batar. Dikeni çıkarmak için akıllı bir adam lâzım.
    Eşek, dikeni çıkarabilmek için can acısı ile çifte atar durur ve yüz yerini daha yaralar.
    O diken çıkaran hekim, üstaddı . Halayığın her tarafına elini koyup muayene ediyordu.
    Halayıktan hikâye yoluyla dostların ahvalini sormaktaydı.
    Kız, bütün sırlarını hekime açıkça söylemekte, kendi durağından, efendilerinden, şehrinden ve şehrinin
    dışından bahsetmekteydi.
     
  5. Orion

    Orion Site Başkanı
    Yetkili Kişi

    Kayıt:
    26 Mart 2016
    Mesajlar:
    864
    Beğenilen Mesajlar:
    122
    160. Hekim, kızın anlatmasına kulak vermekte, nabzına ve nabzının atmasına dikkat etmekteydi.
    Nabzı, kimin adı anılınca atarsa cihanda gönlünün istediği odur(diyordu).
    Memleketindeki dostlarını saydı, döktü. Ondan sonra diğer bir memleketi andı.
    “Memleketinden çıkınca en evvel hangi memlekette bulundun?”dedi.
    Kız bir şehrin adını söyleyip geçti. Fakat yüzünün rengi, nabzının atması başkalaşmadı.

    165.
    Efendileri ve şehirleri birer birer saydı; o yerleri, yurtları, oralarda geçirdiği zamanları, tuz, ekmek
    yediği kişileri tekrar tekrar söyledi.
    Şehir şehir, ev ev saydı döktü, kızın ne damarı oynadı, ne çehresi sarardı.
    Hekim seker gibi Semerkand şehrini soruncaya kadar kızın nabzı tabiî haldeydi fazla atmıyordu.
    Semerkand’ı sorunca nabzı attı, çehresi kızardı, sarardı. Çünkü o, Semerkand’lı bir kuyumcudan ayrılmıştı.
    O hekim, hastadan bu sırrı elde edip o dert ve belânın aslına erisince:

    170. “Onun semti hangi mahallede?” diye sordu. Kız, “Köprü basında, Gatfer mahallesinde” dedi.
    Hekim, “Hastalığının ne olduğunu hemen anladım. Seni tedavi hususunda sihirler göstereceğim;
    Sevin, ilişik etme, emin ol ki yağmur çimenlere ne yaparsa ben de sana onu yapacağım;
    Ben, senin gamını çekmekteyim, sen gam yeme; ben sana yüz babadan daha şefkatliyim;
    Aman, sakın ha, bu sırrı kimseye söyleme; padişah senden bunu ne kadar sorup soruştursa yine sakla;

    175. Sırların gönülde gizli kalırsa o muradın çabucak hâsıl olur;dedi.
    Peygamber demiştir ki: “Her kim sırrını saklar ise çabucak muradına erişir.”
    Tohum toprak içinde gizlenince, onun gizlenmesi, bahçenin yeşillenmesi ile neticelenir.
    Altın ve gümüş gizli olmasalardı... madende nasıl musaffa olurlar, nasıl altın ve gümüş haline gelirlerdi?
    O hekimin vaitleri ve lûtufları hastayı korkudan emin etti.

    180.
    Hakiki olan vaitleri gönül kabul eder, içten gelmeyen vaadler ise insanı ıstıraba sokar.
    Kerem ehlinin vaitleri akıp duran, eseri daima görünen hazinedir. Ehil olmayanların, kerem sahibi
    bulunmayanların vaitleri ise gönül azabıdır.

    O velînin, halayığın hastalığını anlaması ve padişaha arzetmesi

    Ondan sonra hekim, kalkıp padişahın huzuruna gitti, padişahı bu meseleden birazcık haberdar etti.
    Dedi ki: “Çare şundan ibaret: bu derdin iyileşmesi için o adamı getirelim.
    Kuyumcuyu o uzak şehirden çağır, onu altınla, elbise ile aldat.”
    *Padişah, hekimden bu sözü duyunca nasihatini, candan gönülden kabul etti.

    185. O tarafa ehliyetli, kifayetli, âdil bir iki kisiyi elçi olarak gönderdi.

    Padişahın, kuyumcuyu getirmek üzere Semerkand’e elçiler yollaması
    O iki bey, kuyumcuya padişahtan muştucu olarak Semerkand’e kadar geldiler.
    Dediler ki: “Ey lûtuf sahibi üstad, ey marifette kâmil kişi! Öğülmen şehirlere yayılmıştır.
    işte filân padişah, kuyumcubaşılık için seni seçti. Zira (bu iste) pek büyüksün, pek kâmilsin.
    Şimdicek su elbiseyi, altın ve gümüşü al da gelince de padişahın havassından ve nedimlerinden olursun.”

    190. Adam; çok malı, çok parayı görünce gururlandı, şehirden çoluk çocuktan ayrıldı.
    Adam, neşeli bir halde yola düştü. Haberi yoktu ki padişah canına kastetmişti.
    Arap atına binip sevinçle koşturdu, kendi kanının diyetini elbise sandı!
    Ey yüzlerce razılıkla sefere düşen ve bizzat kendi ayağı ile kötü bir kazaya giden!
    Hayalinde mülk, şeref ve ululuk. Fakat Azrail “Git, evet, muradına erisirsin” demekte!

    195.
    O garip kisi yoldan gelince, hekim, onu padişahın huzuruna götürdü;
    Güzellik mumunun bası ucunda yakılması için onu, padişahın yanına izzet ve ikramla iletti.
    Padişah, onu görünce pek ağırladı, altın hazinesini ona teslim etti.
    Sonra hekim dedi ki: “Ey büyük sultan o cariyeciği bu tacire ver;
    Ki visali ile iyileşsin, visalinin suyu o atesi gidersin.”
     
    Karatekin Bey bunu beğendi.
  6. Orion

    Orion Site Başkanı
    Yetkili Kişi

    Kayıt:
    26 Mart 2016
    Mesajlar:
    864
    Beğenilen Mesajlar:
    122
    200. Padişah, o ay yüzlüyü kuyumcuya bahşetti, o iki sohbet müştakını birbirine çift etti.
    Altı ay kadar murat alıp murat verdiler. Bu suretle o kız da tamamen iyileşti.
    Ondan sonra hekim, kuyumcuya bir şerbet yaptı, kuyumcu içti, kızın karşısında erimeye başladı.
    Hastalık yüzünden kuyumcunun güzelliği kalmayınca kızın canı, onun derdinden azat oldu, ondan vazgeçti.
    Kuyumcu, çirkinleşip hastalanınca, yüzü sararıp solunca kızın gönlü de yavaş yavaş ondan soğudu.

    205. Ancak zâhirî güzelliğe ait bulunan aşklar aşk değildir. Onlar nihayet bir âr olur.
    Keşke kuyumcu baştanbaşa ayıp ve âr olsaydı, tamamıyla çirkin bulunsaydı da başına bu kötü hal gelmeseydi!
    Kuyumcunun gözünden ırmak gibi kanlar aktı, yüzü canına düşman kesildi.
    Tavus kuşunun kanadı, kendisine düşmandır. Nice padişahlar vardır ki kuvvet ve azametleri helâklerine sebep olmuştur.
    Kuyumcu, ”Ben o ahuyum ki göbeğimin miskinden dolayı bu avcı, benim sâf kanımı dökmüştür.

    210. Ah, ben o sahra tilkisiyim ki postum için beni tuzağa düşürüp tuttular, başımı kestiler.
    Ah, ben o filim ki dişimi elde etmek için filci benim kanımı döktü.
    Beni, benden aşağı birisi için öldüren, kanımı döken; bilmiyor ki benim kanım uyumaz!
    Bugün bana ise yarın onadır. Böyle benim gibi bir adamın kanı nasıl zayi olur?
    Duvar gerçi (günün ilk kısmında yere) uzun bir gölge düşürür; fakat o gölge, gölgeyi meydana getirene avdet eder.

    215. Bu cihan dağdır, bizim yaptıklarımız ses. Seslerin aksi yine bizim semtimize gelir” dedi.
    Kuyumcu, bu sözleri söyledi ve hemen toprak altına gitti. O cariyecik de aşktan ve hastalıktan arındı, tertemiz oldu.
    Çünkü ölülerin aşkı ebedî değildir, çünkü ölü, tekrar bize gelmez.
    Diri aşk, ruhta ve gözdedir. Her anda goncadan daha taze olur durur.
    O dirinin aşkını seç ki bakidir ve canına can katan şaraptan sana sakilik eder.

    220. O‘nun aşkını seç ki bütün peygamberler, onun aşkıyla kuvvet ve kudret buldular, iş güç sahibi oldular.
    Sen “Bize o padişahın huzuruna varmaya izin yoktur” deme. Kerim olan kişilere, hiçbir iş güç değildir.

    Kuyumcuyu Öldürme ve Zehirlemenin Tanrı Emriyle Olup Padişahın İsteğiyle Olmadığı
    O adamın, hekimin eliyle öldürülmesi, ne ümit içindi ne korkudan dolayı.
    Tanrının emri ve ilhamı gelmedikçe hekim, onu padişahın hatırı için öldürmedi.
    Hızır’ın o çocuğun boğazını kesmesindeki sırrı halkın avam kısmı anlayamaz.

    225. Tanrı tarafından vahiy ve cevaba nail olan kişi her ne buyurursa o buyruk, doğrunun ta kendisidir.
    Can bağışlayan kişi öldürse de caizdir. O, nâibdir eli Tanrı elidir.
    İsmail gibi onun önüne baş koy. Kılıcının önünde sevinerek, gülerek can ver.
    Ki Ahmed’in pâk canı, Ahad’la nasıl ebediyse senin canın da ebede kadar sevinçli ve gülümser bir halde kalsın.
    Âşıklar, ferah kadehini, güzellerin elleri ile öldürdükleri vakit içerler.

    230. Padişah o kanı şehvet uğruna dökmedi. Suizanda bulunma, münakaşayı bırak!
    Sen onun hakkında kötü ve pis iş işledi deyip fena bir zanda bulundun. Su süzülüp durulunca, berrak bir hale
    gelince bu berraklıkta bulanıklık ve tortu kalır mı, süzülüş suda tortu bırakır mı?
    Bu riyazatlar, bu cefa çekmeler, ocağın posayı gümüşten çıkarması içindir.
    İyinin, kötünün imtihanı, altının kaynayıp tortusunun üste çıkması içindir.
    Eğer işi Tanrı ilhamı olmasaydı o, yırtıcı bir köpek olurdu, padişah olmazdı.

    235. Şehvetten de tertemizdi, hırstan da, nefis isteğinden de. Güzel bir iş yaptı, fakat zâhiren kötü görünüyordu.
    Hızır, denizde gemiyi deldiyse de onun bu delişinde yüzlerce sağlamlık var.
    O kadar nur ve hünerle beraber Mûsâ’nın vehmi, ondan mahçuptu; artık sen kanatsız uçmaya kalkışma!
    O, kırmızı güldür, sen ona kan deme. O, akıl sarhoşudur, sen ona deli adı takma!
    Onun muradı Müslüman kanı dökmek olsaydı kâfirim, onun adını ağzıma alırsam!

    240. Arş kötü kişinin öğülmesinden titrer; suçlardan ve şüpheli şeylerden korunan kişi de kötü methedilince,
    metheden kişi hakkında fena bir zanna düşer.
    O padişahtı, hem de çok uyanık bir padişah. Has bir zattı, hem de Tanrı hası.
    Bir kişiyi böyle bir padişah öldürürse onu, iyi bir bahta eriştirir,en iyi bir makama çeker, yüceltir.
    Eğer onu kahretmede yine onun için bir fayda görmeseydi; o mutlak lûtuf, nasıl olur da kahretmeyi isterdi?
    Çocuk hacamatçının neşterinden titrer durur, esirgeyen ana ise onun gamından sevinçlidir.

    245. Yarı can alır, yüz can bağışlar. Senin vehmine gelmeyen o şey yok mu? Onu verir.
    Sen kendince aklından bir kıyas yapmaktasın ama çok, pek çok uzaklara düşmüssün; iyice bak!
     
  7. Orion

    Orion Site Başkanı
    Yetkili Kişi

    Kayıt:
    26 Mart 2016
    Mesajlar:
    864
    Beğenilen Mesajlar:
    122
    Bakkal ve Dudunun Hikâyesi, Dudunun Dükkândaki Gülyağlarını Dökmesi
    Bir bakkal vardı, onun bir de dudusu vardı. Yeşil, güzel sesli ve söyler duduydu.
    Dükkânda dükkân bekçiliği yapar; bütün alışveriş edenlere hoş nükteler söyler, lâtifeler ederdi.
    İnsanlara hitap ederken insan gibi konuşurdu, dudu gibi ötmede de mahareti vardı.
    *Efendisi, bir gün evine gitmişti. Dudu, dükkânı gözetliyordu.
    *Ansızın fare tutmak için bir kedi, dükkâna sıçradı. Duducağız can korkusundan,

    255.
    O zaman keşke elim kırılsaydı; o güzel sözlünün başına nasıl oldu da vurdum?
    Kuşu, yine konuşsun diye yoksullara sadakalar vermekteydi.
    Üç gün, üç gece sonra şaşkın ve meyus, ümitsiz bir halde dükkânda otururken,
    Ve binlerce gussaya, gama eş olup; bu kuş acaba ne vakit konuşacak; diye düşünüp dururken,
    Ansızın tas ve leğen dibi gibi tüysüz kafası ile bir Cevlaki geçiyordu.

    260. Dudu, hemencecik dile gelip akıllılar gibi dervişe bağırdı:
    “Ey kel, neden kellere karıştın; yoksa sen de şişeden gülyağı mı döktün?! “
    Onun bu kıyasından halk gülmeye başladı. Çünkü dudu, hırka sahibini kendisi gibi sanmıştı.
    Temiz kişilerin işini kendinden kıyas tutma, gerçi yazıda (aslan mânasına gelen) şîr, (süt manasına gelen) şîre
    benzer.
    Bütün âlem bu sebepten yol azıttılar. Tanrı Abdallarından az kişi agâh oldu.

    265. Peygamberlerle beraberlik iddia ettiler (biz de onlar gibiyiz dediler); Velîleri de kendileri gibi sandılar.
    Dediler ki: “İşte biz de insanız, onlar da insan. Bizde uyumaya ve yemeğe bağlıyız, onlar da.
    “Onlar körlüklerinden aralarında uçsuz bucaksız bir fark olduğunu bilmediler.
    Her iki çeşit arı, bir yerden yedi. Fakat bundan zehir hâsıl oldu, ondan bal.
    Her iki çeşit geyik otladı, su içti. Birinden fışkı zuhur etti, öbüründen halis misk.

    270. Her iki kamış da bir sulaktan su içti. Biri bomboş öbürü şekerle dopdolu.
    Böyle yüzbinlerce birbirine benzer şeyler var, aralarında bulunan yetmiş yıllık farkı sen gör!
    Bu, yer; ondan pislik çıkar... o, yer; kâmilen Tanrı nuru olur.
    Bu, yer; ondan tamamı ile hasislik ve haset zuhur eder... o, yer; ondan tamamı ile Tek Tanrı’nın nuru husule gelir.
    Bu temiz yerdir, o çorak ve pis yer. Bu temiz melektir o şeytan ve canavar!

    275.
    Her iki suretin birbirine benzemesi caizdir, acı su da, tatlı su da berraktır.
    Zevk sahibinden başka kim anlayabilir? Onu bul! Tatlı su ile acı suyun farkını işte o anlar.
    (Zevk sahibi olmayan) sihri, mucizeyle mukayese ederek her ikisinin de esası hiledir sanır.
    Mûsâ ile savaşan sihirbazlar, inatlarından ellerine onun asâsı gibi asâ aldılar.
    Bu asâ ile o asâ arasında çok fark var, bu işle o işin arasında pek büyük bir yol var.

    280.
    Bu işin ardında Tanrı lâneti var, o işe karşılık da vade vefa olarak Tanrı rahmeti var.
    Kâfirler inatlaşmada maymun tabiatlıdırlar. Tabiat, içte, gönülde bir âfettir.
    İnsan ne yaparsa maymunda yapar; maymun her zaman insandan gördüğünü yapıp durur.
    O, “Bende onun gibi yaptım” sanır. O inatçı mahlûk aradaki farkı nereden bilecek?
    Bu emirden dolayı yapar, o, inat ve savaş için. İnatçı kişilerin başlarına toprak saç!

    285. O münafık; muvafıkla beraber, inat ve taklide uyup namaza durur; niyaz ve tazarru için değil.
    Müminler; namazda, oruçta, hacda, zekâtta münafıkla kazanıp kaybetmektedirler.
    Müminler için nihayet kazanç vardır, münafıka da ahirette mat olma.
    İkisi de bir oyun başındaysa da birbirlerine nispetle aralarında ne kadar fark var; biri Merv’li öbürü Rey’li!
    Her biri, kendi makamına gider, her biri kendi adına uygun olarak yürür.

    290. Onu mümin diye çağırırlar, ruhu hoşlanır. Münafık derlerse sertleşir, ateş kesilir.
    Onun adı, zatı yüzünden sevgilidir. Bunun adının sevilmemesi, âfetleri yüzünden, nifakla sıfatlanmış olan zatından dolayıdır.
    Mim, vav, mim ve nun harflerinde bir yücelik yoktur. Mümin sözü ancak tarif içindir.
    Ona münafık dersen... o aşağılık ad, içini akrep gibi dağlar.
    Bu ad, cehennemden ayrılmış ve kopmuş değilse niçin cehennem tadı var?

    295. O kötü adın çirkinliği harften değildir. O deniz suyunun acılığı “kab” dan değildir.
    Harf kabdır ondaki mâna su gibidir. Mâna denizi de “Ümm-ül-Kitap” yanında bulunan, kendisinde olan zattır.
    Dünyada acı ve tatlı deniz var. Aralarında bir perde var ki birbirine taşmaz karışmazlar.
    Fakat şu var ki bu iki denizin her ikisi de bir asıldan akar. Bu ikisinden de geç, tâ... onun aslına kadar yürü!
    Kalp altınla halis altın ayarda belli olur. Kalpla halisi, mehenge vurmadıkça tahminî olarak bilemezsin.
     
  8. Orion

    Orion Site Başkanı
    Yetkili Kişi

    Kayıt:
    26 Mart 2016
    Mesajlar:
    864
    Beğenilen Mesajlar:
    122
    300. Tanrı kimin ruhuna mehenk korsa ancak o kişi, yakini şüpheden ayırdedebilir.
    Diri bir kişinin ağzına bir sıçrayıp girse o adam, onu dışarı çıkarıp attığı zaman rahatlaşır.
    Binlerce lokma arasında ağzına ufacık bir çöp girdi mi, diri kişinin hissi onu duyar, sezer.
    Dünya hissi, bu cihanın merdivenidir, din hisside göklerin merdiveni.
    Bu hissin sağlığını hekimden isteyiniz, o hissin sağlığını Habib’den (H.Muhammed’den) .

    305. Bu hissin sağlığı, vücut sağlamlığındandır, o hissin sağlığı vücudu harabetmektedir.
    Can yolu, mutlaka cismi viran eder, onu yıktıktan sonra da yapar.
    * Ne mutludur ve ne kutludur o can ki mâna aşkıyla evini, barkını, mülkünü, malını bağışlamıştır.
    Altın definesi için evi harabetmiştir; fakat o altın definesini elde ettikten sonra o evi daha mamur bir hale getirmiştir.
    Suyu kesmiş, suyun aktığı yolu temizlemiş, ondan sonra arka içilecek su akıtmıştır.
    Deriyi yarmış,termeni çıkarmış... ondan sonra orada yepyeni bir deri bitmiştir.

    310.
    Kaleyi yıkıp kâfirden almış, ondan sonra oraya yüzlerce burç ve hendek yapmıştır.
    Hikmetinden sual edilmeyen Tanrı'’nın işini kim anlayabilir, o işin hakikatine kim erişebilir? Bu söylediğim sözler, ancak anlatmak için söylenmiş zaruri sözlerdir.
    Gâh böyle gösterir, gâh bunun aksini. Din işinin künhünü anlamaya imkân yoktur. Ona ancak hayran olunur.
    Fakat din işinde hayrete düşen, arkasını ona çevirmiş ondan haberi olmayan bir hayran değil, sevgiliye dalmış, onun
    yüzünden sarhoş olmuş, kendisinden geçmiş bir hayrandır.
    Birisinin yüzü sevgiliye karşıdır, öbürünün yüzü yine kendisine doğru.

    315. Her ikisinin yüzüne de bak. Her ikisinin yüzünü de hatırında tut. Hizmet dolayısıyla yüz tanır olman mümkündür.
    Zira nice insan suratlı şeytan vardır. Binaenaleyh her ele el vermek lâyık değildir.
    Kuş tutan avcı, kuşu avlamak için ıslık çalar, ötme taklidi yapar.
    Aşağılık kişi dervişlerin sözlerini, bir selim kalpli kişiye afsun okumak, onu afsunlamak için çalar.

    320. Erlerin huyu açıklık ve sıcaklıktır. Aşağılıkların işi hile ve utanmazlıktır.
    Dilenmek için yünden aslan yaparlar. (yol aslanlarının şekline bürünür, onlar gibi görünürler), Ebu Museylim’e Ahmet lâkabı verirler.
    Ebu Müseylim’in lâkabı yalancı olarak kaldı, Muhammed’e de akıllar sahibi dendi.
    O, Hak şarabının mührü, şişesinin kapağı; halis misktir. Âdi şarabın mührü, şişesinin kapağı ise pis koku ve azaptır.
     
  9. Orion

    Orion Site Başkanı
    Yetkili Kişi

    Kayıt:
    26 Mart 2016
    Mesajlar:
    864
    Beğenilen Mesajlar:
    122
    Yahudi padişahın hikâyesi
    Yahudiler içinde zâlim, İsa düşmanı ve Hıristiyanları yakıp yandırır bir padişah vardı.

    325. İsa’nın devriyle, nöbet onundu. Mûsâ’nın canı oydu, onun canı Mûsâ.
    Şaşı padişah, Tanrı yolunda o iki Tanrı demsâzını birbirinden ayırdı.
    Usta, bir şaşıya “yürü, var, o şişeyi evden getir” dedi.
    Şaşı,”O iki şişeden hangisini getireyim? Açıkça söyle dedi.
    Usta dedi ki: “O iki şişe değildir. Yürü, şaşılığı bırak fazla görücü olma!”

    330. Şaşı, “Usta, beni paylama. Şişe iki” dedi. Usta dedi ki: “O iki şişenin birini kır!”
    Çırak birini kırınca ikiside gözden kayboldu. İnsan tarafgirlikten, hiddet ve şehvetten şaşı olur.
    Şişe birdi onun gözüne iki göründü. Şişeyi kırınca ne o şişe kaldı, ne öbürü!
    Hiddet ve şehvet insanı şaşı yapar; doğruluktan ayırır.
    Garez gelince hüner örtülür. Gönülden, göze, yüzlerce perde iner.

    335.
    Kadı kalben rüşvet almaya karar verince zâlimi, ağlayıp inleyen mazlûmdan nasıl ayırtedebilir?
    Padişah, yahudice kininden dolayı öyle bir şaşı oldu ki aman Ya Rabbi, aman!
    Musa dininin koruyucusuyum, arkasıyım diye yüz binlerce mazlûm mümin öldürttü.

    Vezirin padişaha hile öğretmesi
    Padişahın öyle yol vurucu, öyle hilekâr bir veziri vardı ki hile ile suyu bile düğümlerdi.
    Dedi ki: “Hıristiyanlar, canlarını korurlar ve dinlerini padişahtan gizlerler.

    340. Onları az öldür, çünkü öldürmede fayda yok, Dinin kokusu çıkmaz; misk ve öd ağacı değil ki!
    Yüz tane kılıf içinde gizli sırdır. Dışı, sana malûmdur ama içi aksine.”
    Padişah : “Peki söyle bakalım, ne yapalım; bu hususta ne hile ve tezvirde bulunalım, çaresi ne?
    Ne yapalım ki dünyada ne açık dindar, ne gizli din tutar bir Hıristiyan kalmasın” dedi
    Vezir dedi ki: “Bana gazebederek hükmet, kulağımı elimi kestir; burnumu, dudağımı yardır!

    345.
    Ondan sonra beni dar ağacına götür. O esnada bir şefaatçi suçumun affını dilesin.
    Bu işi dört yol ağzı bir yerde, tellâl pazarında yaptır.
    Ondan sonrada beni, huzurundan uzak bir şehre sür ki ben, onların arasına yüz türlü din kayıtsızlığı sokayım.

    Vezirin Hıristiyanlara hilesi
    Bu halde diyeyim ki: ben gizli Hıristiyanım; ey sır bilen Tanrı; sen benim gönlümü bilirsin!
    Padişah, benim imanımı anladı; taassuptan dolayı canıma kasdetti.

    350.
    Dinimi padişahtan saklamak, onun dininden görünmek istedim.
    Padişah, benim sırlarımdan bir koku sezdi. Sözlerim huzurunda kusurlu göründü.
    Dedi ki: “ Senin sözlerin, içinde iğne olan ekmek gibidir. Benim gönlümden senin gönlüne pencere var.
    Ben, o pencereden halini gördüm; artık lâfını dinleyemem.”
    Eğer İsa’nın ruhaniyeti bana imdat etmeseydi o, yahudicesine beni parça parça ederdi .

    355.
    İsa için başımla oynar, canımı verir ve bunu canıma yüz binlerce minnet bilirim.
    İsa’dan canımı sakınmam, fakat onun din bilgisine iyiden iyiye vâkıfım.
    O pâk dinin cahiller arasında mahvolması, bana dokunmakta.
    Tanrı’ya, İsa’ya şükrolsun ki biz, bu hak dine yol gösterici olduk.
    Belimizi zünnarla bağladığımızdan beri Yahudiden ve Yahudilikten kurtulduk.

    360.
    Ey halk; devir, İsa’nın devridir. Onun dininin sırlarını candan dinleyin!”
    *Vezir, bu hileyi, padişaha sayıp dökünce padişahın gönlünden endişeyi tamamiyle giderdi.
    Padişah, vezire, vezir ne dediyse yaptı.Halk, bu gizli ve hakikati meçhul hileden dolayı şaşırıp kaldı.
    Onu Hıristiyanların oturdukları tarafa sürdü.Vezir de ondan sonra halkı davete başladı.

    Hıristiyanların vezirin hilesine inanmaları
    Yüz binlerce Hıristiyan, azar azar ozun etrafına toplandı.
    O, onlara gizlice İncil’in, zünnarın ve namazın sırrını anlatmaktaydı.

    365.
    Görünüşte din hükümlerini anlatıyordu; fakat bu anlatış, hakikatte onları avlamak için ıslık ve tuzaktı.
    Bunun için (gizli hileyi anlamak müşkül olduğundan) bazı Eshab, Peygamber’den, azgın ve hilekâr nefsin hilesini
    sorarlar;
    “ Nefis, ibadetlere ve candan gelen ihlâsa gizli garezlerden ne karıştırır?” derlerdi.
    Peygamber’den ibadetin faziletini ve sevabını arayıp sormazlar;”Apaçık ayıp hangisidir?”diye kötü huyları sorarlardı.
    Gülü, kerevizden fark edercesine kıldan kıla,zerreden zerreye nefis hilesini tanır, bilirlerdi.

    370.
    Eshab’ın kılı kırk yaranları, umumiyetle o vaız ve beyana hayran olurlardı.

    Hıristiyanların vezire uymaları
    Hıristiyanlar tamamıyla ona gönül verdiler. Zaten avamın taklidinin kuvveti ne olabilir ki?
    Kalplerinin içine onun muhabbetini ektiler, onu İsa’nın halifesi sandılar.
    O ise hakikatte tek gözlü melûn Deccâl’dı. Ey Tanrı, feryadımıza yetiş; sen ne güzel yardımcısın!
    Ey Tanrı, yüz binlerce tuzak ve yem var, bizler de yemsiz kalmış halis kuşlar gibiyiz.

    375.
    Her an yeni bir tuzağa tutuluyoruz, istersek her birimiz, birer doğan ve simurg olalım.
    Sen bizi her zaman tuzaktan kurtarmaktasın. Ey gani ve müstağnî Tanrı, biz yine bir tuzağa doğru gitmekteyiz!
    Biz bu ambarda buğday biriktirmede, toplanan buğdayı yine kaybetmekteyiz.
    Biz, bu vahşi mahlûklar topluluğu, düşünmüyoruz ki buğdayın noksanlaşması farenin hilesindendir.
    Fare, ambarımızı deldikçe, hilesinden ambar harab olmuştur.

    380. Ey can, önce farenin şerrini defet, sonra buğday biriktirmeye çalış, çabala!
    O büyükler büyüğünün haberlerinden birini dinle: “Huzuru kalb olmadıkça namaz tamam olmaz.”
    Eğer bizim ambarımızda hırsız bir fare yoksa kırk yıllık ibadet buğdayı nerde?
    Her günlük azar azar sadikane ibadet taneleri niçin bu ambarımızda toplanmıyor?
    Çakmak demirinden birçok ateş yıldızı sıçradı, o yanmış gönül, onları kabul edip çekti.

    385. Ama karanlıkta bir hırsız, gizlice kıvılcımlara parmak basmakta.
    Onları, felekte bir çırağ parlamasın diye, birer birer söndürmekte.
    *İnayetlerin bizimle oldukça o bayağı hırsızdan bize nice ve ne vakit korku olabilir?
    Bir adımda binlerce tuzak olsa, sen bizimle oldukça hiç gam yok!
    Her gece ten tuzağından ruhları kurtarmakta, tahtaları sökmektesin.
    Ruhlar, her gece bu kafesten kurtulurlar, ne kimsenin hâkimi, ne de mahkûmu olmayarak feragate ulaşırlar.

    390. Geceleyin zindandakilerin izndandan haberleri yoktur, sultana mensup davetliler, geceleyin devletten haberdar değildirler.
    Ne gam var, ne kâr ve ne zarar düşüncesi.Ne bu filân kadının hayali, ne o filân erkeğin kuruntusu!
    Ârifin hali , uyanıkken de budur, Tanrı”onlar uykudadırlar” dedi, bunu inkâr etme.
    Onlar, gece gündüz dünya ahvalinden uykudadırlar;Rabb’in elinde evirip çevirdiği kalem gibidirler.
    Yazı esnasında eli görmeyen kimse, kalemin hareketini, kalemden sanır.

    395. Tanrı, ârifin bu halinden halka pek az bir miktarını gösterdi; halkı ise hisse mensup uyku kapladı (gaflete dalıp
    ârifi anlamadılar).
    Onların canı:sırrına akıl almaz sahraya gitti. Ruhlarıda istirahatte, bedenleri de.
    Sonra tekrar bir ıslıkla onları tuzağa çeker, hepsini teklif kaydine düşürürsün.
    *Sabah vaktinin nuru baş kaldırıp feleğin altın gerkesi kanat çırpınca,
    Sabahı zuhura getiren, İsrafil gibi, herkesi o diyardan sûret âlemine getirir;
    Yayılmış ruhları cisim yapar, her cismide tekrar gebe bırakır.

    400. Can atlarını eğersiz kor; bu, “uyku ölümün kardeşidir”sırrıdır.
    Fakat gündüzün geri gelmeleri için ayaklarını uzun bir bağla bağlar.
    Tâ ki o çayırdan, onu geri çeke ve otlaktan yine yük altına getire.
    Keşki Eshâb-ı Kehf gibi, yahut Nûh’un gemisi gibi bu ruhu koruyaydı.
    Da bu fikir, bu göz ve kulak;şu uyanıklık ve akıl tufanından kurtulaydı.
     
  10. Orion

    Orion Site Başkanı
    Yetkili Kişi

    Kayıt:
    26 Mart 2016
    Mesajlar:
    864
    Beğenilen Mesajlar:
    122
    405. Dünyada nice Eshab-ı Kehf vardır ki bu zamanda senin yanıbaşında ve önündedir.
    Mağara da , dost da onunla terennüm etmektir. Ne fayda, senin gözünde ve kulağında mühür var?

    Halifenin Leylâ’yı görmesi
    Halife, Leylâ’ya dedi ki:”Sen o musun ki Mecnun, senin aşkından perişan oldu ve kendini kaybetti.
    Sen başka güzellerden güzel değilsin. ” Leyla, “Sus, çünkü sen Mecnun değilsin” diye cevap verdi.
    Uyanık olan daha ziyade uykudadır. Onun uyanıklığı uykusundan beterdir.

    410. Canımız Hak ile uyanık olmazsa uyanıklık, bizim için iki dağ arasındaki boğaz ve geçit gibidir.
    Canın; her gün hayalin tekmesini yemeden, ziyandan, faydadan, elden çıkarma, kaybetme korkusundan.
    Ne temizliği kalır, letâfeti, ne kuvveti, ne de göklere çıkacak yolu!
    Uyumuş ona derler ki o, her hayalden ümitlenir, onunla konuşur;
    Uykuda Şeytan’ı Hûri gibi görür, sonra şehvetle Şeytan’a erlik suyu döker.

    415. Nesil tohumunu çorağa dökünce uyanır, kendine gelir, hayalde ondan kaçar.
    O rüyadan elde ettiği baş ağrısı, sersemlik beden pisliğidir. Ah, o zâhirde görünen, hakikatte görünmeyen, aslı
    olmayan hayalden!
    Kuş havadadır, gölgesi yerde kuş gibi uçar görünür.
    Ahmağın biri, o gölgeyi avlamaya kalkışır, takati kalmayıncaya kadar koşar.
    O gölgenin havadaki kuşun aksi olduğundan; o gölgenin aslının nerde bulunduğundan haberi yok!

    420. Gölgeye doğru ok atar. Bu araştırma yüzünden okluk bomboş kalır.
    Ömrünün okluğu boşaldı. Ömür gitti; gölge avı ardında koşmada yandı eridi!
    Bir kişinin dadısı, Tanrı gölgesi olursa onu gölgeden ve hayalden kurtarır.
    Tanrı’ya kul olan, Tanrı gölgesidir. O bu âlemden ölmüş, Tanrı ile dirilmiştir.
    Fırsatı kaçırmadan ve şüphe etmeksizin onun eteğine sarıl ki âhir zamanın sonundaki fitnelerden kurtulasın.

    425.
    Tanrı gölgeyi nasıl uzattı (âyeti) evliyanın nakşidir. Çünkü velî , Tanrı güneşi nurunun delilidir.
    Bu yolda bu delil olmaksızın yürüme, Halil gibi “Ben batanları sevmem ” de!
    Yürü, gölgeden bir güneş bul. Şah Şems-i Tebrîzî’nin eteğine yapış!
    Bu düğün ve gelinin bulunduğu yerin yolunu bilmezsen Hak ziyası Hüsameddin’den sor!
    Haset, yolda gırtlağına sarılırsa... bil ki İblis’in tuğyanı hasettedir.

    430.
    Çünkü o, haset yüzünden Âdem’den arlanır... Kutlulukla haset yüzünden savaşır.
    Yolda bundan daha güç geçit yoktur. Ne kutludur o kişi ki yoldaşı, haset değildir.
    Bu beden, haset evi olagelmiştir. Soy sop hasetten bulaşık bir hale düşer.
    Ten haset evidir ama Tanrı, o teni tertemiz etmiş, arıtmıştır.
    “Evimi temizleyin” “âyeti” beden temizliğini bildirir. Bedenin tılsımı toprağa mensupsa da hakikatte nur definesidir.

    435.
    Sen (hakikatte) teni olmayana hile ve haset edersen o hasetten gönül kararır.
    Tanrı erlerinin ayakları altına toprak ol! ,bizim gibi sen de hasedin başına toprak at!

    Vezirin haset etmesi
    O vezirciğin yaratılışı hasettendi, onun için abes yere kulağını, burnunu yele verdi!
    O ümitle ki haset iğnesinden akan zehirle mahzunları tâ canlarından zehirliye.
    Hasetten burnunu koparan kişi, kendisini kulaksız ve burunsuz bırakır.

    440. Burun, odur ki bir koku alsın ve kokuda, koku alanı bir yüzün bulunduğu tarafa götürsün.
    Kim koku almazsa burunsuzdur, koku da ancak din kokusudur.
    Bir koku alıp onun şükrünü eda etmiyen kimse, küfranı nimet etmiş ve kendi burnunu mahveylemiştir.
    Hem şükret, hem şükredenlere kul ol. Onların huzurunda ölerek ebedî hayat kazan!
    Vezir gibi sermayeyi, yol vuruculuktan edinme. Tanrı kullarını namazdan menetme.

    445. O kâfir vezir, din nasihatçisi olarak hile ile badem helvasına sarımsak karıştırmıştı!

    Vezirin hilesini aklı eren Hıristiyanların anlaması

    Zevk sahibi olanlar onun sözünde acılık karışmış bir tat sezdiler.
    O, garezle karışık lâtif sözler söylemekte, gül sulu şeker şerbetinin içine zehir dökmekteydi.
    Sözünün dış yüzü, yolda çevik ol, diyordu. Ardından da cana, gevşek ol demekteydi.
    Gümüşün dışı ak ve berraksa da el ve elbise ondan katran gibi bir hale hale gelir.

    450. Ateş, kıvılcımlarıyla kızıl çehreli görünürse de onun yaptığı işin sonundaki karanlığa bak!
    Yıldırım, bakışta sâf bir nurdan ibaret görünür; (fakat) göz nurunu çalmak (gözü kamaştırmak) onun hassasıdır.
    Vezirin sözleri, uyanık ve zevk sahibi olanlardan başkaları için bir boyun halkasıydı (onun sözlerini kabul etmişler,ona
    uymuşlardı).
    Vezir, padişahtan altı ay ayrı kaldı, bu müddet zarfında İsa’ya uyanlara penah oldu.
    Halk, umumiyetle dinini de, gönlünü de ona ısmarladı. Onun emir ve hükmü önünde herkes, can feda ediyordu.

    Padişahın vezire gizlice haber göndermesi

    455. Padişahla onun arasında haber gidip geliyordu. Padişah, ona gizlice vahitlerde bulunuyordu.
    *Nihayet muradının hâsıl olması, hıristiyanların toprağını yele vermesi için.
    Padişah “Ey devletli vezirim, vakit geldi, kalbini gamdan tez kurtar”diye mektup yazdı.
    Vezir de “Padişahım; işte şimdicik İsâ dinine fitneler salma işindeyim” diye cevap verdi.

    Hıristiyanların on iki kısmı
    Hükümetleri zamanında, İsâ kavminin on iki emîri vardır.
    Her fırka bir emîre tâbiydi; kendi beyine tamah yüzünden kul olmuştu.

    460. Bu on iki emîrler kavimleri, o kötü vezire bağlanmışlardı.
    Hepsi, onun sözüne itimad ediyordu, hepsi onun mesleğine uymuştu.
    O, öl, der demez her emîr hemen o anda ölürdü.

    Vezirin İncil ahkâmını karıştırması
    Vezir, her emîrin adına birer tomar düzdü. Her tomarın yazısı, başka bir olaydı.
    Her birinin hükmü başka bir çeşittir. Bu baştan aşağıya kadar ona aykırıdır.

    465. Birinde riyazat ve açlık yolunu tövbenin rüknü, Tanrı’ya dönüşün şartı yapmış.
    Birinde “Riyazat faydasızdır, bu yolda cömertlikten başka kurtuluş yoktur” demişti.
    Birinde demişti ki: “Senin açlık çekişin, mal verişin mâbuduna şirk koşmadır.
    Gam ve rahat zamanında Tanrı’ya dayanmak ve tamamiyle teslim olmaktan gayri hepsi hiledir, tuzaktır.”
    Öbüründe demişti ki: “Vacip olan hizmettir, yoksa tevekkül düşüncesi suçtan ibarettir.”

    470.
    Birinde; “Dindeki emir ve nehiyler, yapmak için değil, aczimizi bildirmek içindir.
    Tâ ki onlardan âciz olduğumuzu görelim de Tanrı kudretini bilelim, anlayalım” demişti.
    Öbüründe, “Kendi âczini görme, uyan, kendine gel; o aczi görüş, küfranı nimettir.
    Kendi kudretini gör ki bu kudret ondandır.
    Kudretini, onun nimeti bil ki, kudret odur” demişti.
    Birinde demişti ki: “Bu ikisinden de geç, nazarına her ne sığarsa put olur!”

    475. Öbüründe; “Bu mumu söndürme ki bu görüş, meclise mum mesabesindedir.
    Eğer nazardan ve hayalden geçersen gece yarısı visâl mumunu söndürmüş olursun” demişti.
    Birinde demişti ki: “Söndür, hiç korkma ki yüz binlerce karşılığını göresin.
    Çünkü nazar mumunu söndürmekle can mumu artar, kuvvet bulur. Sabrının yüzünden Leylâ’n Mecnun olur!
    Kim, zâhitliği yüzünden dünyayı terk ederse dünya onun önüne çok, daha çok gelir!”

    480. Başka birinde; “Hak sana ne verdiyse onu icat ederken tatlılaşmış.
    Kolaylaştırmıştır. Onu güzelce al; kendini zahmete sokma” demişti.
    Birinde demişti ki: “Kendine ait olanı terk et, çünkü tabiatının kabul ettiği, merduttur, kötüdür.
    Birbirine aykırı yollar, nefse kolaydır, herkese bir din, can olmuştur.
    Eğer Hak’kın din işlerini kolaylaştırması, doğru bir yol olsaydı her yahudi ve mecusi, Tanrı’yı duyar, anlardı” demişti.

    485. Öbüründe demişti ki: “Kolay, odur ki gönlü hayatı ve canın gıdası ola.
    Tabiatın hoşlandığı her şey, vakti geçince, çorak yere ekilmiş tohum gibi mahsul vermez.
    Onun mahsulü, pişmanlıktan başka bir şey olmaz; onun kazancı, sahibine ziyandan başka bir şey getirmez.
    O zevk, sonunda da önünde olduğu gibi kolay ve hoş görünmez; nihayette adı güç olur, güçlenmiş bir hale gelir.
    Sen güçleştirilmişle, kolaylaştırılmışı, birbirinden ayırdet; bunun yüzünü de sonuna nazaran gör, onun yüzünü de
    sonuna nazaran.”

    490. Bir tomarda da; “Bir üstad ara. Âkıbeti görme hassasını nesepte (şunun bunun soyundan gelmiş olmakta ve
    bununla öğünende) bulamazsın.
    Her çeşit din sâlikleri üstad aramaksızın, peygamberlere tâbi olmaksızın işlerin âkibetlerini gördüler, kendi akıllarınca
    netice hakkında istidlâllerde bulundular da bu yüzden hata ve dalâlete düştüler.
    Âkıbet görme; elle dokunmuş, örülmüş değildir. Böyle olsaydı dinlerde nasıl ayrılık olurdu?” demişti.
    Bir tanesinde demişti ki: “Usta da sensin; çünkü ustayı da sen tanırsın.
    Er ol, erlerin maskarası olma; kendi başının çaresine bak sersemleşme.”
     
  11. Orion

    Orion Site Başkanı
    Yetkili Kişi

    Kayıt:
    26 Mart 2016
    Mesajlar:
    864
    Beğenilen Mesajlar:
    122
    495. Bir diğerinde; “Bunların hepsi birdir. İki gören kimse şaşı adamcağızdır” demiş.
    Bir tomarda da; “Yüz, nasıl bir olur, bunu kim düşünür, meğer ki deli olsun!
    Bunların her biri, öbürünün zıddıdır. Gayrı zehirle şeker nice bir olur?
    Zehirden de, şekerden de geçmedikçe vahdet bahçesinden nice koku alabilirsin? demişti.
    O İsâ dinine düşman olan vezir bu tarz da, bu çeşitte on iki tomar yazdı.

    İhtilaf; gidiş tarzındadır, yolun hakikatinde değil

    500. O, İsâ’nın bir renkte oluşundan koku almamıştı. O, İsâ küpünün mizacından huy kapmamıştı.
    Yüz renkli elbise, İsâ’nın sâf küpünden saba rüzgârı gibi sade ve lâtif bir hale gelir, tek bir renge boyanırdı.
    Birlikteki bu tek renklilik, insana usanç ve sıkıntı veren tek renklilik değildir.
    Belki o tek renk deniz gibidir, ona dalanlar da balık gibi hayat ve neşe içindedirler.
    Karada gerçi binlerce renk var, ama balıkların kurulukla cengi var!
    Misal olarak söylenen balık kimdir, deniz nedir ki yüce ve ulu padişah, ona benzesin!

    505. Varlık âlemindeki yüz binlerce denizler ve balıklar, o ikram ve ihsan huzurunda secde ederler.
    Nice ihsan yağmuru yağdı da deniz, inciler saçıcı bir hale geldi.
    Nice kerem güneşi nur saçtı da bulut ve deniz, cömertlik öğrendi.
    Suya ve toprağa zatının ışığı vurdu da o sebeple yeryüzü, tane ve tohum kabul eder oldu.
    Toprak emindir; ona her ne ekersen ihanet görmeksizin onun cinsini toplar, devşirirsin.

    510. Toprak bu eminliği o eminlikten bulmuştur, çünkü adalet güneşi ona nur saçmıştır.
    İlkbahar, Hak fermanı getirmedikçe, toprak sırrını nice açığa vurur?
    O, öyle bir cömert ve vericidir ki bu haberleri, bu eminliği ve bu doğruluğu bir cemada , kuru yeryüzüne vermiştir.
    Fâzıl ve ihsanı, kuru toprağı haberdar eder, kahır ve celâli de akıllı insanları kör eyler.
    Canda, gönülde o coşmaya takat yoktur. Kime söyliyeyim? Cihanda bir tek kulak yok!

    515.
    Nerede bir kulak varsa; onun yüzünden, göz oldu. Nerede bir taş varsa; onun lûtfiyle yeşim taşına döndü.
    Kimyayı meydana getiren o dur, kimya ne oluyor ki? Mucize bağışlayıcıdır, simya ne oluyor ki?
    Benim bu öğüşüm, öğmeyi terk etmenin ta kendisidir; çünkü bu öğüş, varlık delilidir, varlık ise hatadır.
    Onun varlığına karşı yok olmak gerektir: onun huzurunda varlık nedir? Mânasız bir şeyden ibarettir!
    Varlık kör olmasaydı... Ondan erirdi, güneşin hararetini tanır, anlardı.

    520. Bu zâhiri vucudun Allah’ın varlığıyla var olduğunu bilmemesi körlüğüne delildir.

    Vezirin bu hilede ziyana uğraması
    Padişah gibi vezir de cahil ve gafildi. Varlığı vacip olan Kadim Tanrı ile pençeleşiyordu.
    Öyle kudretli bir Tanrı ile pençeleşiyordu ki bir anda yoktan bu âlem gibi yüz tanesini var eder.
    Senin gözüne kendini görmek hassasını verince nazarında âlem gibi yüzlerce âlem meydana getirir.
    Her ne kadar dünya senin yanında azametli ve nihayetsizse de bil ki kudrete karşı bir zerre bile değildir.

    525. Zaten bu âlem sizin canlarınızın hapishanesidir; uyanın, o tarafa gidin! Zira o taraf sizin sahranız, mesire yerinizdir.
    Bu âlemin hududu vardır, o âlem ise esasen hadsizdir. Nakış ve sûret, o mânaya settir, mâniadır.
    Firavun’un yüz binlerce mızrağını tek bir Musa’nın bir tanecik asâsıyla kırdı.
    Yüz binlerce Câlînus’un yüz binlerce hekimlik hünerleri vardı; İsâ’nın ve nefesinin yanında bâtıl oldu.
    Yüz binlerce şiir defterleri vardı, bir tek Ümmi’nin kitabına karşı ayıp ve âr haline geldi.

    530. Aşağılık olmayan kişi böyle galip Tanrı huzurunda niçin ölmesin*
    Çok dağ gibi gönüller kopardı. Kurnaz kuşu, iki ayağından asakoydu.
    Akıl ve zekâda kemale ermekle Tanrı’ya varılmaz. Padişahın fazıl ve ihsanı aczini bilen kişiden başkasını kabul etmez.
    Hey gidi hey... Çok köşe, bucak kazıcı ve hazine doldurucular; o kurup duran kişiye, o öküze (vezire) maskara oldular.
    Öküz kimdir ki sen onun maskarası olasın. Toprak nedir ki sen onun otu olasın.

    535. Bir kadının kötü işten yüzü sararınca, utanınca Tanrı, onu çarpıp Zühre yıldızı yaptı.
    Bir kadını Zühre yapmak çarpma oldu da balçık haline geliş, çarpılma değil midir? Be inatçı?!
    Ruh, seni en yüksek göklere çıkarırken sen en aşağılıklara, su ve çamura doğru gittin.
    Akılların bile imrendiği öyle bir varlığı, bu alçaklık yüzünden değiştin.
    Şimdi bak, bu senin kendini çarpman nasıl? O çarpılma yanında bu, gayet aşağı.

    540. Himmet atını yıldız cihetine sürdün, nücum ilmi ile uğraştın da secde edilmiş Âdem’i tanımadın!
    Ey hayırsız evlât! Nihayet sen Âdemoğlusun, ne vakte dek alçaklığı şeref sayarsın.
    Niceye dek “ben âlemi zaptedeyim, bu cihanı kendi varlığımla doldurayım” dersin?
    Dünyayı baştanbaşa kar kaplasa güneşin harareti, bir görünüşte onu eritir.
    O vezirin vebalini de, daha onun gibi yüz binlercesinin vebalini de Tanrı bir kıvılcımla yok eder.

    545. O, aslı olmayan hayelleri, tamamıyla hikmet yapar; o, zehirli suyu şerbet haline getirir.
    O zan ve şüphe doğuran sözleri, hakikat ve yakîn haline getirir. Kin ve adavet sebeblerinden dostluk ve muhabbet belirtir.
    İbrahim’i ateş içinde besler; korkuyu, ruhun emniyeti ve selâmeti yapar.
    Onun sebep yakıcılığına hayranım. Onun hayallerinde Sofestâî gibiyim!

    Hıristiyanları azdırmak hususunda vezirin başka bir hile kurması
    O vezir kendince başka bir hile kurdu. Vaiz ve nasihati bırakıp halvete girdi.

    550. Müritleri yakıp yandırdı. Tam kırk, elli gün halvette kaldı.
    Halk onun iştiyakından, hal ve tavrı ile sözünden, sohbetinden uzak düştükleri için deli oldular.
    Onlar yalvarıp sızlanıyorlardı, vezir ise halvette riyazattan iki büklüm olmuştu.
    Hepsi birden ”Biz sensiz kötü bir hale düştük, karışıklık içindeyiz. Değneğini yeden birisi olmadıkça körün ahvali ne olur?
    İnayet et. Allah için olsun, bundan ziyade bizi kendinden ayırma!

    555. Bizler çocuk gibiyiz, sen bize dadısın; sen bizim üzerimize o gölgeyi döşe” demişlerdi.
    Vezir dedi ki: “Ruhum dostlardan uzak değildir. Fakat dışarı çıkmaya izin yok.”
    Emirler rica ve şefaate, müritler dil uzatmaya başladılar:
    “Ey kerem sahibi! Bu ne kötü talih ki sensiz gönülden de yetim kalmışızdır, dinden de.
    Sen bahaneler ediyorsun, biz ise dertle yürek yangınlığından soğuk soğuk ah edip duruyoruz.

    560. Biz senin sohbetine alışmışız. Biz senin hikmet sütünle beslenmişiz.
    Allah aşkına bize bu cefayı yapma; lûtfet, bugünü yarına bırakma!
    Gönlün razı olur mu, âşıkların, âkıbet istifadesiz kalsınlar?
    Hepsi de karadaki balık gibi çırpınıyorlar. Suyu aç, ırmağın bendini yık!
    Ey zamanede nazîri olmayan zat ! Allah aşkına halkın imdadına yetiş!”

    Vezirin müritleri defetmesi
    565. Vezir dedi ki: “Dikkat ediniz, ey dedikodu düşkünleri! Dilden çıkan ve kulakla duyulan zâhiri vaizleri arayanlar!
    Bu aşağılık duygu kulağına pamuk tıkayın, ten gözünden duygu başını çözün!
    O gizli kulağın pamuğu, baş kulağıdır, bu kulak sağır olmadıkça o can kulağı sağırdır.
    Hissiz, kulaksız, fikirsiz olur ki “İrciî - Tanrına geri dön” hitabını işitesiniz.
    Sen uyanıklık dedikodusunda oldukça uyku sohbetinden nasıl olur da bir koku alabilirsin!

    570. Bizim sözümüz işimiz, hariçte yürümektedir. Bâtınî yürümek ise gökler üzerinde olur.
    Cisim, kuruluğu (bu âlemi) gördü, çünkü kuruluktan (bu âlemden) doğdu; can İsâ’sı, ayağını denize attı.
    Kuru cismin yürümesi, kuruya düştü, ama canın yürümesine gelince: Ayağını denizin ta ortasına bastı.
    Ömür kuruluk yolunda; gâh dağ, gâh deniz, gâh ova aşarak geçip gittikten sonra...
    Abıhayatı, nerede bulacaksın; deniz dalgalarını nerede yaracaksın?

    575. Kara dalgası, bizim kuruntularımız, anlayışımız ve fikrimizdir. Deniz dalgası ise kendinden geçiş, sarhoşluk ve
    yokluktur.
    Sen bu sarhoşlukta oldukça o sarhoşluktan uzaksın. Bundan sarhoş oldukça o kadehten nefret eder durursun.
    Zâhir dedikodusu toz gibidir. Kulak gibi bir müddet dinlemeyi âdet edin!”

    Müritlerin, halveti terk et diye tekrar ısrarla yalvarışları
    Hepsi dediler ki: “Ey bahane arayan hakîm bu cefayı bize reva görme!
    Hayvana takati derecesinde yük yüklet. Zayıflara iktidarları nispetinde iş havale et!

    580. Her kuşun yiyeceği lokma, kendine göredir. Nasıl olur da her kuş bir inciri (bütün olarak) yutabilir?
    Çocuğa süt yerine ekmek verirsen zavallı yavruyu o ekmek yüzünden öldü bil!
    Ondan sonra dişleri çıkınca kendi kendine onun içi ekmek ister.
    Henüz kanadı çıkmayan kuş uçmaya kalkışırsa her yırtıcı kedinin lokması olur.
    Ama kanatlanınca o kendisinden teklifsizce, iyi ve kötü ıslık olmaksızın uçar.

    585. Senin sözün Şeytan’ı susturur, senin lûtuf ve keremin, bizim kulağımıza akıl ve fehim verir.
    Söyleyen, sen olunca kulağımız, tamam akıldan ibarettir. Madem ki deniz sensin, kurumuz da denizdir!
    Ey (sekizinci gökteki) Simak burcundan (denizin dibindeki) balığa kadar her şey, kendisinden nurlanmış olan!
    Seninle olunca yer, bize gökten daha iyidir. Sensiz, biz göğün tâ üstünde bile karanlık içindeyiz. Ey ay! Gayrı bu
    felek, nedir ki seninle mukayese edilebilsin?
    Göklerin sûreta yüksekliği var. Mâna yüzünden yükseklik, temiz ruhundur.

    590.
    Sûreta yükseklik, cisimlerindir, fakat mâna huzurunda cisimler, isimlerden ibarettir.

    Vezirin “ Halveti terk etmem “ diye cevap vermesi
    Vezir dedi ki: “Delillerinizi kısa kesiniz; nasihatimi, can ve gönülden dinleyiniz.
    Emin isem, emin adam ittiham edilmez göğe ver desem bile!
    Eğer ben mahzı kemâl isem kemâli inkâr nedir? Değilsem bu zahmet, bu eziyet ne oluyor?
    Ben bu halvetten çıkmayacağım çünkü, kalp ahvali ile meşgulüm.”

    Müritlerin vezire yalvarması

    595. Hepsi birden dediler ki: “Ey vezir, inkâr etmiyoruz, bizim sözümüz ağyarın sözü gibi değildir.
    Ayrılığından göz yaşlarımız akmakta, canımızın tâ içinden ahu vahlar coşmakta!”
    Çocuk dadı ile kavga etmez. Gerçi ne kötüyü bilir ne iyiyi... Fakat boyuna ağlar durur!
    Biz çenk gibiyiz sen mızrak vurmaktasın; inleme bizden değil, sen inliyorsun!
    Biz ney gibiyiz, bizdeki nağme senden. Biz dağ gibiyiz, bizdeki seda senden.

    600. Kazanıp kaybetmede satranç oyunu gibiyiz; ey huyları güzel! Bizim kazanıp kaybetmemiz sendendir.
    Ey bizim canımıza can olan! Biz kim oluyoruz ki seninle ortada olalım, görünelim!
    Biz yokuz. Varlıklarımız, fâni sûretle gösteren Vücud-u Mutlak olan sensin.
    Biz umumiyetle aslanlarız ama bayrak üstüne resmedilmiş aslanlar! Onların zaman zaman hareketleri, hamleleri
    rüzgârdandır.

    605. Hareketimiz de, varlığımız da senin vergindir. Varlığımız umumiyetle senin icadındır.
    Yoksa, varlık lezzetini gösterdin. Yok olanı kendine âşık eylemiştin!
    O İn’am ve ihsanın lezzetini... mezeyi, şarabı ve kadehi esirgeme!
    Esirgersen kim arayıp tarıyabilir? Nakış nakkaşla nasıl mücadele eder?
    Bize, bizim ef’alimize bakma; kendi ikramına, kendi cömertliğine bak!

    610. Biz yoktuk, mücadelemiz de yoktu. Senin lûtfun bizim söylenmemiş sırlarımızı da işitiyordu.
    Nakış, nakkaşın ve kaleminin huzurunda ama karnındaki çocuk gibi âciz ve eli bağlıdır.
    Kudret huzurunda bütün âlem mahlûkları, iğne önünde gergef gibi âcizdir.
    Kudret gergefe bazen şeytan resmi, bazen insan resmi işler; gâh neşe, gâh keder nakşeder.
    Gergefin eli yok ki onu def’ için kımıldatsın; dili yok ki fayda, zarar hususunda ses çıkarsın.

    615. Sen beytin tefsirini Kur’an’dan oku Tanrı “Attığın zaman sen atmadın” dedi.
    Biz bir ok atarsak, atış, bizden değildir. Biz yayız, o yayla ok atan Tanrı’dır.
    Bu “cebir” değil, cebbarlığın mânasıdır. Cebbarlığı anış da, ancak Tanrı’ya tazarru ve niyaz içindir.
    Bizim figanımız muztar ve kudretsiz olduğumuzun delilidir. Yaptığımızdan utanmamız da elimizde ihtiyar olduğuna
    delildir.
    Yapıp yapmamada ihtiyarımız varsa utanma ne? Bu acıklanma, bu utanış, bu teeddüp ne?

    620. Hocaların şakirtleri terbiye etmesi niçin; fikir, neden tedbirlerden tedbirlere dönüyor?
    Eğer sen: “O, cebirden gafildir. Hak’ka mensup olan ay, bulutta yüzünü gizliyor” dersen,
    Buna hoş bir cevap var; dinlersen küfürden geçer, dini tasdik eder, bana tâbi olursun:
    Hasret ve figan, hastalık zamanındadır. Hastalık zamanı tamamı ile uyanıklık zamanıdır.
    Hasta olduğun zaman günahından istiğfar eder durursun.

    625. Sana günahın çirkinliği görünür; iyileşince yola geleyim diye niyet edersin.
    Bundan sonra kulluktan başka bir iş ihtiyar etmiyeyim diye ahdeylersin.
    Şu halde bu yakinen anlaşıldı ki hastalık sana akıllılık, bahşediyor.
    Ey asıl arayan kimse! Şu aslı bil ki kimde dert varsa o, koku almış, dermana ermiştir.
    Kim daha ziyade uyanıksa o daha ziyade dertlidir. Kim işi daha iyi anlamışsa onun benzi daha sarıdır.

    630. Hak’kın cebrinden agâh isen feryadın nerede? Cebbarlık zincirini görüşün hani?
    Zincire bağlanan nasıl olur da neşelenir? Hapiste esir olan nasıl hürlük eder?
    Eğer ayağını bağladıklarını, başına padişah çavuşlarının dikildiğini görüyorsan.
    Gayrı sende âcizlere çavuşluk etme. Çünkü bu vazife âcizlerin huyu ve tabiatı değildir.
    Madem ki görmüyorsun; Tanrı’nın cebrinden bahsetme! Görüyorsan hangi gördüğünün nişanesi?

    635. Hangi bir işe meylin varsa o işte kendi kudretini apaçık görür durursun;
    Hangi işe meylin ve isteğin yoksa... Bu, Tanrı’dandır diye kendini Cebrî yaparsın!
    Peygamberler, dünya işinde Cebrîdirler, kâfirler de ahiret işinde.
    Peygamberlerin, ahiret işinde ihtiyarları vardır, cahillerin de dünya işinde.
    Zira her kuş, kendi cinsinin bulunduğu yere gider, bedeni, geride uçmaktadır, canı daha tez, daha ileri gitmekte!

    640. Kâfirler “Siccin” cinsinden olduklarından dünya zindanına rahat rahat gelmişlerdir.
    Peygamberler, (İlliyyi) cinsinden olduklarından can ve gönül İlliyyine doğru gitmişlerdir.
    Bu sözün sonu yoktur, fakat biz yine dönüp o hikâyeyi tamamlayalım:

    Vezirin, halveti terk etmede müritleri ümitsiz bırakması
    Vezir içerden seslendi: “Ey müritler, benden size şu malûm olsun.
    Ki İsâ bana “Hep yakınlarından, arkadaşlarından ayrıl, tek ol,

    645. Yüzünü duvara çevirip yalnızca otur, kendi varlığından da halveti ihtiyar et” diye vahyetti.
    Bundan sonra konuşmaya izin yok, bundan sonra dedikodu ile işim yok.
    Dostlar, elveda! Ben öldüm, yükümü dördüncü göğe ilettim.
    Bu suretle de ateşe mensup feleğin altında zahmet ve meşakkatler içinde yanmayalım.
    Bundan sonra dördüncü kat gök üstünde, İsâ’nın yanında oturacağım.”

    Vezirin her emîri ayrı ayrı veliaht yapması

    650. Neden sonra o emîrleri yalnız ve birer birer çağırıp her birine bir söz söyledi.
    Her birine “İsâ dininde Tanrı vekili ve benim halifem sensin,
    Öbür emîrler senin tâbilerindir. İsâ, umumunu senin taraftarın ve yardımcın etti.
    Hangi emîr, baş çeker, tâbi olmazsa onu tut; ya öldür yahut esir et, hapse at.
    Ama ben sağ iken bunu kimseye söyleme, ben ölmedikçe, reisliğe talip olma.

    655. Ben ölmedikçe bunu hiç meydana çıkarma. Saltanat ve galebe dâvasına kalkışma.
    İşte şu tomar ve onda Mesîh’in hükümleri... Bunu ümmete tasih bir tarzda oku!” dedi.
    O, her emîre ayrı olarak şunu söyledi: “Tanrı dininde senden başka naib yoktur!”
    Her birini ayrı ayrı ağırladı. Ona ne söyledi ise buna da onu söyledi.
    Her birine bir tomar verdi, her tomar öbürünün zıddını ifade ediyordu.

    660. O tomarların metni “Ya” harfinden “Elif” harfine kadar olan harflerin şekilleri gibi birbirine aykırıdır.
    Bu tomarın hükmü, öbürünün zıddıydı, bu zıt diyeti bundan önce bildirdik.

    Vezirin halvette kendini öldürmesi
    Ondan sonra daha kırk gün kapısını kapadı. Kendisini öldürüp varlığından kurtuldu.
    Halk onun ölümünü haber alınca kabrinin üstü kıyamet yerine döndü.
    Bir hayli halk onun yası ile saçlarını yolarak, elbiselerini yırtarak mezarı üstüne yığıldı.

    665. Arap’tan ,Türk’ten, Rum’dan, Kürt’ten oraya toplananların sayısını da ancak Tanrı bilir.
    Mezarın toprağını başlarına serptiler. Onun derdini yerinde ve dertlerine derman gördüler.
    Bir ay ahali, mezarı üstünde gözlerinden kanlı yaşlara yol verdiler. Onun ayrılığı derdinden padişahlar da, büyükler
    de, küçükler de ah u figan ediyorlardı.

    İsâ Aleyhisselâm ümmetinin emîrlere “ İçinizde veliaht kimdir? “ diye sorması
    Bir ay sonra halk dedi ki: “Ey ulular! Siz beylerden o vezirin makamına oturacak kimdir.
    Ki biz o zatı, vezirin yerine imam ve mukteda tanıyalım. Elimizi de, eteğimizi de onun eline teslim edelim.

    670. Madem ki güneş battı ve bizim gönlümüzü dağladı, onun yerine çırağı yakmaktan başka çaremiz yok.
    Sevgili, göz önünden kayboldu mu, onun visâlinden mahrum kaldık mı, yerine birisinin vekil olması, birisinin bize
    yadigâr kalması gerekir.
    Gül mevsimi geçip gülşen harap olunca gül kokusunu nereden alalım? Gül suyundan!
    Ulu Tanrı açıkça meydan da olmadığından, bu peygamberler Hakk'ın vekilleridir.
    Hayır yanlış söyledim. Vekil ile vekil edeni iki sanırsan (bu) hatadır, iyi bir şey değil.
    Sen sûrete taptıkça ikidir. Sûretten kurtulana göre ise birdir.
     
  12. Orion

    Orion Site Başkanı
    Yetkili Kişi

    Kayıt:
    26 Mart 2016
    Mesajlar:
    864
    Beğenilen Mesajlar:
    122
    675. Sûrete bakarsan gözün ikidir. Sen onun nuruna bak ki o birdir.
    Bir adam, gözün nuruna bakarsa iki gözün nuru, birbirinden ayırdedilemez.
    Bütün peygamberler doğrudur. “ Tanrı peygamberlerini birbirinden ayırdetmeyiz
    Bir yerde on tane çırağ bulundurulursa görünüşte her biri, öbüründen ayrıdır.
    Nuruna yüz çevirirsen şüphesiz ki birinin nurunu öbürlerinden ayırt etmeye imkân yoktur.

    680. Yüz tane elma, yüz tane de ayva saysan her biri ayrı ayrıdır. Onları sıkarsan yüz kalmaz, hepsi bir olur.
    Mânalarda taksim ve sayı yoktur, ayırma, birleştirme olamaz.
    Dostun, dostlarla birliği hoştur. Mâna ayağını tut (ona meylet), sûret serkeştir.
    Serkeş sûreti, eziyetle eritip mahveyle ki onun altında define gibi olan vahdeti göresin.
    Eğer sen eritmezsen onun (Tanrı’nın) inayetleri, esasen onu eritir. Ey gönlüm, kulu olan Tanrı!

    685.
    O, hem gönüllere kendini gösterir, hem dervişin hırkasını diker.
    Hepimiz yayılmıştık ve bir cevherdik. Orada başsız ve ayaksızdık;
    Güneş gibi bir cevherdik, düğümsüz ve sâftık... su gibi.
    O güzel ve lâtif nur sûrete gelince kale burçlarının gölgesi gibi sayı meydana çıktı.
    Mancınıkla burçları yıkın ki bu bölüğün arasından ayrılık kalksın.

    690. Mutlaka ben bunu açar, anlatırdım, fakat bir fikir bile sürçmesin, (bundan) korkarım.
    Nükteler keskin bir çelik kılıç gibidir. Eğer kalkanın yoksa gerisin geriye kaç!
    Kalkansız bu elmasın karşısına gelme. Çünkü kılıca, kesmekten utanç gelmez.
    Ben bu sebepten kılıcı kına koydum; Ters okuyan birisi, aykırı mâna vermesin.
    Hikâyeyi tamamlamaya, doğrular topluluğunun vefakârlığından bahse geldik:

    695. O reisin ölümünden sonra kalktılar, yerine bir vekil istedilerdi.
    Emîrlerin veliahtlık için savaşları ve birbirlerine kılıç çekmeleri
    O emîrlerin birisi öne düşüp o vefalı kavmin yanına gitti.
    Dedi ki: “İşte o zatın vekili; zamanede İsa halifesi benim.
    İşte tomar, ondan sonra vekilliğin bana ait olduğuna dair burhanımdır.”
    Öbür emîrde pusudan çıkageldi. Hilâfet hususunda onun dâvası da bunun dâvası gibiydi.

    700. O da koltuğundan bir tomar çıkardı, gösterdi. Her ikisinin de Yahudi kızgınlığı başladı.
     

Sayfayı Paylaş